Είδα την ορκομωσία της νέας κυβέρνησης με γυναικοπαρέα. Είδα με χαρά την εκπροσώπηση των γυναικών και με αληθινή ευχαρίστηση την εξαιρετικής παιδείας, όπως μαθαίνω, υπουργό Περιβάλλοντος, Τίνα Μπιρμπίλη, που έφτασε στην ορκομωσία κουβαλώντας δροσιά πρωτόγνωρη στο γκρίζο, σοβαροφανές περιβάλλον των κυβερνητικών δωματίων. Τζιν, ίσιο παπούτσι, μαλλί φυσικό, χωρίς σαράντα κιλά λακ και «σιδέρωμα». Ένας άνθρωπος σίγουρος, γελαστός, αυθόρμητος, έξω από νόρμες. Είδα επίσης με χαρά την κυρία Γκερέκου, η λάμψη της οποίας σκέπαζε τους γύρω της. Και ύστερα, άκουσα τους πλησίον μου και είδα τις βραδυνές ειδήσεις. Και αισθάνθηκα ντροπή.
Δεν γράφω ως «φίλα προσκείμενη» στην κυβέρνηση. Το πολιτικό έργο των κυριών και κυρίων που αποτελούν το νέο κυβερητικό σχήμα, άλλωστε, θα κριθεί εν καιρώ. Επίσης, δεν είμαι φανατική φεμινίστρια. Δεν είμαι καν υπέρ της «ποσόστωσης». Γυναίκες ή άνδρες, οι πολίτες πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες. Αν ένας άνδρας έχει περισσότερα προσόντα από μία γυναίκα, βεβαίως και δεν πρέπει να πέφτει θύμα ποσοστώσεων. Μόνο που, το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Το σύνηθες πρόβλημα είναι ότι οι γυναίκες με προσόντα αντιμετωπίζονται σκέτα ως γυναίκες και τα προσόντα τους αποσιωπούνται. Όπως εκείνα της κυρίας Γκερέκου, της οποίας το μέγα αμάρτημα, κατά την ομήγυρι, είναι η ωραιότης. Γυναίκες ήταν αυτές γύρω μου που αρνούνταν σε μια (ωραία) γυναίκα το δικαίωμα να είναι και ικανή και μορφωμένη και σεμνή και άξια. Γυναίκες αναλώνονταν σε κουβέντες για την ερωτική της ζωή, λες και αυτή δεν μπορεί να αποτελεί ένα ακόμη επιχείρημα αυτάρκειας και δύναμης, όπως ακριβώς και για τους άνδρες.
Τα χειρότερα, όμως, με περίμεναν στα δελτία. Όπου, βρέθηκα αντιμέτωπη με το σοκ των κοστουμιών και των ταγιέρ. Παραθυράτα και σοβαροφανή, σχολίαζαν το στυλ της υπουργού Περιβάλλοντος με τρόπο επαρχιώτικο - σα θειάδες που άλλο δεν έχουν στο χωριό παρά να κουτσομπολεύουν το πρώτο κορίτσι που πήγε πανεπιστήμιο και τόλμησε να καθήσει (άκουσον, άκουσον!) στο καφενείο. Η δροσιά και η σπιρτάδα στην κίνηση της νέας γυναίκας, τα αθλητικά και τα φθαρμένα τζιν της καθημερινότητάς της, η αληθινή ομορφιά της, σόκαραν τα σανελάκια και τα ζένια της αγωνίας μπρος στον καθρέφτη. Αντίστοιχα «ατοπήματα» των κκ Τσίπρα, Ψαριανού ή του σαξοφωνίστα προέδρου των ΗΠΑ δεν είχαν, φυσικά, αντιμετωπιστεί έτσι. Όσο για την κα Μπατζελή και την αποφασιστικότητα με την οποία εξέφρασε την θελησή της για δουλειά και διαφάνεια, αυτά αντιμετωπίστηκαν ως bitchy εκδήλωση (συγχωρέστε μου την αγγλοσαξωνική, αλλά εδώ αντίστοιχης ισχύος ελληνική λέξη δε γνωρίζω).
Είναι κρίμα μια κοινωνία να μη μπορεί να αγαπήσει τις κόρες της. Τις όμορφες, μορφωμένες κόρες της. Είναι κρίμα ακόμη να μην έχουμε ξεπεράσει το πτυχίο- προίκα, να μην έχουμε καταλάβει πως, στο ελληνικό εργατικό (και όπως φαίνεται και πολιτικό) δυναμικό οι γυναίκες είναι πολύτιμο κομμάτι, κεφάλαιο σημαντικό. Οι νέες κυρίες της κυβέρνησης, ορισμένες εξ αυτών έστω, είναι προσωπικότητες με χαρακτήρα και δικό τους στυλ. Είναι μάθημα, πρότυπο και υπενθύμιση όσων κατορθώσαμε εμείς, οι κάποτε «αδύναμες», σε μια εποχή που ένα μεγάλο κομμάτι του γυναικείου πληθυσμού της χώρας μας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ενδοοικογενειακής βίας, ανισοτήτων στην παιδεία και την εργασία, περιορισμών και επεμβάσεων σε όσα θεωρούμε οι υπόλοιπες κεκτημένα. Και ας μη μιλήσουμε για τις γυναίκες μετανάστριες, πολλές εκ των οποίων ζουν σε ένα παράλληλο, μυστικό σύμπαν, φορτωμένο προκαταλήψεις. Γυναίκες που γίνονται καθημερινά θύματα κακοποίησης, κρυμμένα πίσω από ένα τείχος σιωπής, για τα οποία δε μιλά κανείς, αφού η μομφή της ενδοοικογενειακής βίας κατάντησε λόγω της politically correct ανοησίας να θεωρείται «κακό» να συνδεθεί με το ζήτημα των μεταναστών.
Η ανάδειξη άλλων γυναικείων προτύπων, άλλων οικογενειακών και κοινωνικών προτύπων, είναι απαραίτητη όσο ποτέ, ακριβώς για να μπορέσουν αυτές οι γυναίκες να ονειρευτούν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Εκεί που μόνο η τηλεόραση μπορεί να μπει.
* Γυναικεία Ισχύς (βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Girl_Power )